Wie ik ben

Mijn naam is Jeroen, en ik ben compleet verslingerd aan haken. Het begon allemaal in 2020, toen de hele wereld op slot ging vanwege de Covid-pandemie en we ineens allemaal een nieuwe hobby moesten verzinnen om onszelf bezig te houden. Mijn trouwe Nintendo had jarenlang mijn aandacht in zijn greep, maar zelfs dat kon me op een gegeven moment niet meer boeien. Na mijn Italiaanse loodgieter nog maar weer eens door allerlei bizarre levels te hebben gejaagd, voelde ik dat ik toe was aan iets nieuws.
Toen schoot me ineens te binnen dat ik ergens nog een punnikpoppetje had liggen. Dat ding had ik ooit in een bui van pure nostalgie én totale verstandsverbijstering gekocht. Maar zodra ik het uitpakte, viel het me op dat het bijgeleverde stokje waarschijnlijk was ontworpen door iemand die echt geen idee had wat punniken eigenlijk inhield. Dus wat deed ik? Ik kocht een haaknaald erbij, want ik dacht: dat komt vast van pas. Spoiler alert: dat was niet zo. Die haaknaald werkte voor geen meter, want ik bleef de hele tijd vastzitten in de draad. Duh.
Terwijl ik worstelde met mijn haaknaald en draad, dacht ik bij mezelf: “Kom op, Jeroen, je kunt vast iets creatievers dan dit verzinnen!” Bovendien wist ik nog steeds niet wat je eigenlijk moest doen met een stuk punnikwerk als het eenmaal klaar was. (Serieus, weet iemand dat?)
Op dat moment was mijn kat Fred, altijd goed voor een dosis chaos, in het garen gedoken en had zichzelf helemaal vastgedraaid. Hij keek me aan met een blik van: “Wat? Dit is jouw schuld.” Terwijl ik worstelde om hem los te krijgen, herinnerde ik me dat mijn schoonmoeder ooit een haakboek had liggen over het maken van kattenknuffels. En bam, alsof er ineens een hemels engelenkoor begon te zingen, wist ik het: mijn nieuwe missie in het leven! Dankzij een onverwachte haakaankoop en een avontuurlijke kat had ik mijn nieuwe passie gevonden.
Ik ben altijd al een sucker geweest voor poppen, knuffels, TroelieWoelies, en ja, ook My Little Pony's. Het besef dat die liefde nog steeds levend en wel was, voelde geweldig. Ondertussen sprong Fred beledigd van de bank, met garen en het punnikpoppetje achter zich aan stuiterend, terwijl mijn haaknaald van mijn schoot vloog en naast mijn Nintendo op de salontafel belandde. Het was een teken: tijd om aan de slag te gaan!

Zie hier mijn eerste creatie! Wat een uitkomst is YouTube toch. Filmpjes kijken van mensen die moeiteloos de mooiste creaties van hun haaknaald laten glijden, waar menig hulpmoeder op de basisschool jaloers op zou zijn. Maar ja, niemand vertelde me dat je aan het einde van een toer hetzelfde aantal steken moet hebben als waarmee je begon. En dát is precies wat je hier ziet. Zonder het bewust te doen, maakte ik dit lapje, dat meer lijkt op een gebruikt stuk toiletpapier dan op het sjaaltje dat ik eigenlijk voor ogen had.
Er volgden nog heel wat soortgelijke "projecten," totdat mijn schoonmoeder me aanraadde haar haakbijbel eens te lenen. Mooi boek, hoor, maar voor een beginner als ik was het meer een bevestiging van mijn onkunde dan een hulp. Het lezen ervan voelde bijna traumatisch in plaats van leerzaam. Nee, ik moest helemaal terug naar de basis!

Papa Google wist gelukkig raad, en zo belandde ik bij iets dat veel beter bij mijn skillset paste: Het basisboek haken van Christel Krukkert. Precies wat ik nodig had! Met behulp van dit boek leerde ik alle basissteken en hoe je in een spiraal haakt — essentieel voor het maken van knuffels. De eerste pannenlapjes en onderzetters die ik maakte waren nog steeds van twijfelachtige kwaliteit, maar het begon langzaam ergens op te lijken.
Niet onbelangrijk: ik kreeg ook steeds meer "grip" op het geheel. Hoe je je haaknaald vasthoudt en de draad tussen je vingers door laat glijden, voelt soms net als een ingewikkelde wiskundige berekening die je zonder rekenmachine moet oplossen. Maar hé, alles is te leren... behalve wiskunde dan! (in mijn geval)

en sprongetje in de tijd naar het hier en nu. Nog steeds ben ik regelmatig met mijn haaknaald in de weer. Lieve Fred is helaas niet meer, maar zijn opvolgers, Stef en Jamie, zijn minstens zo dol op mijn garen. Ik geniet ervan, behalve als ik weer eens achter mijn haakwerk moet aanrennen omdat zij het veel leuker vinden dan al dat speelgoed waar ik toch al regelmatig over struikel.
Met trots kan ik zeggen dat ik het haken inmiddels goed onder de knie heb. Ik heb al heel wat haakpakketten voltooid, en elke keer geniet ik weer van hoe rustgevend en verslavend het is. Mijn haaknaald ligt nog steeds vaak naast mijn Nintendo op de salontafel. Soms kijk ik ernaar en denk terug aan het moment dat ik dat beeld voor het eerst zag en hoe het besef van creativiteit in me opkwam.
Ik ben dankbaar voor dat moment waarop Fred me tot actie dwong (inclusief een paar krassen als herinnering) en voor de weg die me naar het creëren van deze site heeft geleid. Een mooi vervolg van een eindeloos creatief proces.